Blog Strona 3

Koncert Wędrowca w Teatrze Małym

0

Zespół Wędrowiec wystąpi w sobotę 29 stycznia w warszawskim Teatrze Małym (wejście od Pasażu Wiecha, naprzeciwko kina Relax). Poszukiwania artystyczne Wędrowca to próba zadomowienia się współczesnej wrażliwości w dawnej muzyce obrzędowej wsi Polski centralnej (głównie Mazowsza oraz Lubelszczyzny) zapisanej przez Oskara Kolberga lub utrwalonej w nagraniach archiwalnych m. in. Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk oraz własnych. Początek koncertu o godz. 19.15.

Ponieważ muzyka grana przez zespół Wędrowiec w swoim naturalnym kontekście już nie istnieje, członkowie grupy docierają do niej z pomocą wyobraźni ukształtowanej przez muzykę klasyczną (zwłaszcza „minimal music”), doświadczenia teatralne oraz spotkania z żyjącymi jeszcze muzykantami czy śpiewaczkami starszego pokolenia, od których uczą się surowych stylów wykonawstwa ludowego (np. śpiew tzw. białym głosem, techniki gry skrzypcowej).

Program koncertu obejmuje muzykę, która towarzyszyła zwyczajnym mieszkańcom wsi od kołyski do grobu, ze szczególnym uwzględnieniem obrzędu weselnego, muzykę bogatą w treści i emocje, które są aktualne również dziś. Także sposobem prezentacji grupa Wędrowiec nawiązuje do dawnych obrzędów, nie dosłownie, jak to bywa w przypadku grup folklorystycznych, lecz poprzez formę, która jest bardziej spektaklem dźwiękowym niż koncertem.

Członkowie grupy grają ze sobą dwóch lat, wcześniej brali udział m. in. w takich przedsięwzięciach muzycznych jak Księżyc, Bractwo Ubogich, Kapela Domu Tańca, Pies Szczeka. Dali wiele koncertów w Polsce, a także Hiszpanii i Francji. Prowadzili indywidualne i wspólne projekty badawcze, artystyczne, edukacyjne i animacyjne (Dom tańca, cykl filmów dokumentalnych Centrum czyli pogranicze).

Jako Wędrowiec zadebiutowali jesienią zeszłego roku, w kwietniu 2004 zdobyli I miejsce w Festiwalu Folkowym „Nowa tradycja” organizowanym przez Polskie Radio.

Wędrowiec wystąpi w składzie:

Agata Harz – śpiew, basy, statki wodne

Emilia Okołotowicz – śpiew, baraban, bębenek, statki wodne

Remigiusz Mazur-Hanaj – lira korbowa, skrzypce, trzcinka

Bartosz Niedźwiecki – skrzypce, dudy, mazanki, trzcinka

materiał nadesłany

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Finisaż wystawyWarszawa-Moskwa

0

Tylko do niedzieli 30 stycznia można zwiedzać wystawę Warszawa – Moskwa/Moskwa – Warszawa 1900-2000 prezentowaną w warszawskiej Zachęcie. W ostatnich dwóch dniach ekspozycji galeria będzie otwarta dla zwiedzajacych dłużej – do godz. 22.00. Wszyscy goście otrzymaja foldery i plakaty towarzyszace wystawie. Do tej pory obejrzało ją ponad 60 000 osób.

Wystawa, której scenariusz powstał w Instytucie Adama Mickiewicza, jest pierwszą próbą spojrzenia na sztukę XX wieku z obu krajów – bez obciążeń, jakimi nacechowane były wzajemne stosunki do 1989 roku. Szczupłość miejsca nie pozwala na pełną prezentację wielowątkowych polsko-rosyjskich relacji artystycznych tego burzliwego okresu; jest to raczej spojrzenie „z lotu ptaka” ze wskazaniem na obszary nadal mało rozpoznane, a czasem zupełnie nieznane (jak recepcja Wyspiańskiego w Rosji), które powinny w przyszłości stać się przedmiotem specjalistycznych badań.

Ekspozycję otwiera sala prezentująca symbolizm przełomu stuleci, pokazany na tle typowej „salonowej” twórczości wielkich mistrzów. Następne sale ilustrują chronologicznie występujące po sobie wątki, typowe dla sztuki obu krajów, z uwzględnieniem podobieństw i różnic w podejściu do określonych zagadnień artystycznych, stylowych i politycznych. Znajdują się tu też przykłady twórczości wielu polskich twórców kształconych na terenie Rosji, ze szczególnym uwzględnieniem studentów Akademii Petersburskiej (Ferdynand Ruszczyc, Jan Ciągliński, Konrad Krzyżanowski, Kazimierz Stabrowski, Ludomir Ślendziński i inni), a także tych, którzy okresowo na tym terenie pracowali – jak Bolesław Cybis, Zygmunt Waliszewski, Witkacy, Władysław Strzemiński, Katarzyna Kobro. Zasada narracji chronologicznej jest niekiedy przełamywana budowaniem ekspozycji wokół określonych tematów, takich jak wizerunek człowieka, refleksja wobec II wojny światowej, czy sztuka w kręgu idei Kazimierza Malewicza.

Wśród eksponowanych obiektów (w liczbie około 400) znajduje się wiele arcydzieł z rosyjskich i polskich muzeów, a także kolekcji prywatnych. Dla widza polskiego atrakcją będą dzieła Michaiła Wrubla, Kazimierza Malewicza (w tym Czarny kwadrat), Wassilija Kandinsky’ego, wczesnego Marca Chagalla, przedstawicieli rosyjskiego konstruktywizmu czy zupełnie nieznana twórczość rosyjskich dysydentów od końca lat 50-tych do upadku komunizmu. Wystawę zamyka symboliczne zderzenie dzieł z początku i końca XX wieku – Święto Wiosny Katarzyny Kozyry umieszczone w kontekście dokumentów ilustrujących pierwsze przedstawienie tego baletu w choreografii Wacława Niżyńskiego z roku 1913, do której nawiązuje wideo artystki.

materiał nadesłany

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Marat SadeBrooka w Krakowie

0

Zapis filmowy spektaklu Petera Brooka z 1965 r. Marat Sade będzie można zobaczyć 31 stycznia sali najmłodszej i najmniejszej sceny Teatru Słowackiego w Krakowie – Sceny w Bramie (Plac Świętego Ducha 4). Początek seansu o godz. 17.00. Wstęp wolny.

Marat Sade – 1965, 116 minut (wersja z napisami) – sztuka Petera Weissa napisana pod wpływem teorii Bertolta Brechta i teatru okrucieństwa Antonina Artaud, przedstawia zdarzenia fikcyjne, ale wykorzystuje fakt, że na początku ubiegłego wieku markiz de Sade rzeczywiście przebywał i pisał w zakładzie dla umysłowo chorych w Charenton, a snobistyczna publiczność przyjeżdżała na przedstawienia z udziałem pacjentów, traktowane przez lekarzy jako forma terapii.

Film Brooka uchodzi za wzór przenoszenia spektakli scenicznych na ekran z uwzględnieniem specyfiki kina.

Marat Sade zakończy cykl pokazywanych w styczniu spektakli Petera Brooka. W lutym kolejne perełki teatralne utrwalone na taśmie filmowej: spotkania z teatrem Samuela Becketta.

opr. wod.

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Róże Europy w Lublinie

0

Popularna na przełomie lat 80. i 90. grupa rockowa zagra 1 lutego w Lublinie. Na scenie Sali Nowej Centrum Kultury (ul. Peowiaków 12) zespół wystąpi w składzie: Piotr Klatt – wokal, Sebastian Milkowski – gitara, Krzysztof Krajewski – gitara i Sławomir Kazulak – perkusja. Jako suport zagrają Michelle Was Wrong i Koala. Początek koncertu: godz. 18.00. Wstęp: 15 PLN.

Róże Europy w latach osiemdziesiątych i pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych należały do ścisłej czołówki najpopularniejszych polskich zespołów młodzieżowych. Ich hity: Jedwab, Marihuana, Radio

Młodych Bandytów, Stańcie przed lustrami czy Krew.M.Monroe długo królowały na muzycznych listach przebojów i zapadły głęboko w

pamięci obecnych dwudziesto i trzydziestolatków.

Repertuar zespołu charakteryzują ciekawe teksty oraz rockowa muzyka. W trakcie osiemnastu lat istnienia Róże Europy zarejestrowały siedem płyt. Teraz zespół zmartwychwstaje w wielkim stylu. W ubiegłym roku tylko podczas trzech letnich miesięcy muzycy zagrali 37 koncertów. Ich single Teraz i Kosmetyki były chętnie odtwarzane w ponad 60 rozgłośniach radiowych oraz programach muzycznych TV. Jesienią 2004 ukazała się ich najnowsza płyta zatytułowana 8.

Na pomysł założenia zespołu wpadł Piotr Klatt (wokalista, gitarzysta, autor tekstów) i Piotr Frąckiewicz (gitarzysta), w grudniu 1983 roku. Nazwa została zaczerpnięta z tytułu książki Szlakiem czerwonych róż i miała pełnić funkcje symboliczną. Oficjalnie zespół po raz pierwszy zaprezentował się 5 sierpnia 1985 roku na Festiwalu w Jarocinie. Świadkami tej chwili był ponad 12 tysięczny tłum uczestników festiwalu. Ten występ rozpoczął wielką przygodę zespołu. Od tamtej chwili byli zapraszani na różnego rodzaju imprezy muzyczne, m. in. Zlot Młodzieży Cynicznej, Poza Kontrolą, Brum Top, Rock’n’Rollowe Antylyle. Wielokrotnie występowali w Jarocinie i na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu.

Pierwszy album studyjny zatytułowany Stańcie przed lustrami zespół zarejestrował wiosną 1988 roku. Piosenki pochodzące z tego krążka na zawsze wpisały się w krajobraz polskiej muzyki rockowej. Druga płyta Krew M. Monroe (1989), dzięki odważnym, nietuzinkowym miłosnym tekstom, który bulwersowały starszą publiczność – zdobyła największą popularność wśród młodych odbiorców. Najbardziej znanymi utworami z tej płyty były min. Surfingujące buty, Ławka oczekujących do strzelnicy, 106 dni i nocy oraz Żyj szybko, kochaj mocno, umieraj młodo. Trzecią płytę Róże Europy nagrały pod skandalizującym tytułem Radio Młodych Bandytów (1991). Zadebiutował na niej nowy gitarzysta Sławek „Morda” Wysocki, następca Artura Orzecha, który zajął się dziennikarstwem. Na płycie znalazło się trzynaście rockowo-postpunkowych utworów, m.in. Rock’n’rollowcy, Radio młodych bandytów, Anarchia, Zgorszymy Nienormalnych czy Karimata. Utwór Rock’n’rollowcy przypadł nawet do gustu kibicom jednego z polskich klubów piłki nożnej, którzy przerabiając słowa refrenu wyśpiewywali go na trybunach stadionów piłkarskich.

W 1992 roku zespół nagrał jeden z najbardziej liczących się albumów w swojej karierze Poganie! Kochaj i Obrażaj. Płyta stylistycznie nawiązywała do korzeni rockowego grania. W nagraniu udział wzięli, m.in. gitarzysta Kobranocki Adam „Burza” Burzyński oraz dopiero zaczynająca karierę Edyta Bartosiewicz, która zaśpiewała z Różami kultowy utwór Jedwab. Wybrany losowo, zdobył ogromną popularność, która zaskoczyła nawet samych muzyków. Przez kilkanaście tygodni Jedwab utrzymywał się na pierwszym miejscu listy przebojów Marka Niedźwieckiego. Płyta biła rekordy sprzedaży, a Róże Europy przeżywały swoje pięć minut. Kolejny utwór z tej płyty Marihuana wywołał dyskusję medialną dotyczącą legalizacji narkotyków, która sprawiła że zespołu pojawiał się w wielu programach telewizyjnych i radiowych.

Idąc za ciosem zespół zdecydował się na nagranie albumu koncertowego później zatytułowanego Marihuana Live, który zawierał 19 najpopularniejszych utworów zespołu opracowanych na nowo. Następna płyta Kolor ukazała się w 1994 roku. Materiał muzyczny, który znalazł się na niej stylistycznie odbiegał od ładnie brzmiących piosenek. Rok później ukazały się Bananowe drzewa, na której zespół odszedł od mrocznych klimatów Koloru, a kompozycje świadomie skierowano w stronę albumów Krew M. Monroe i Radio Młodych Bandytów. Pod koniec 1997 roku Róże Europy znacznie ograniczyły działalność studyjną oraz koncertową. Zespół powrócił w 2003 roku singlem i videoklipem Teraz, który wzbudził duże zainteresowanie mediów.

materiał nadesłany

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

PremieraMortal Kombajn

0

STUDIO TEATR OFFICE BOX przygotowuje premierę spektaklu Mortal Kombajn według dramatu Pawła Sali i w reżyserii Jerzego Lacha. Pierwsze przedstawienia w czwartek 3 lutego i piątek 4 lutego odbędą się w Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki w Warszawie (ul. Elektoralna 12) o godz. 19.00.

Mortal kombajn Pawła Sali to sztuka o rzeczywistości zarażonej złem. Akcja rozgrywa się w Polsce, tej biednej, gdzie ludzie żyją w nędzy, bez pracy, bez nadziei na lepsze życie; skazani na zło. Taka jest rodzina ukazana przez P. Salę. Pako – szef gangu Mortal Kombajn, Lala – jego brat, który chce dorównać bratu, Emilka – chora na cyklofrenię, w siódmym miesiącu ciąży, Ojciec, który stracił nogi w kopalni i topi swój los w alkoholu. Matka, która opuściła męża i rodzinę w poszukiwaniu pracy, znajdując ją w agencji towarzyskiej. W tej rzeczywistości wszyscy są przegrani i ta świadomość budzi agresję. Jednak w tym realistycznym świecie jest też miejsce dla tęsknot, marzeń i miłości. W spektaklu Mortal Kombajn każda postać dojrzewa do swojej tragedii i do swojej nadziei. Rodzina postrzegana przez Swiat zewnętrzny jako rodzina patologiczna w swoim świecie jest pełna naturalnych, ludzkich uczuć. Ten bolesny kontrast jest oskarżeniem świata, w którym muszą żyć bohaterowie dramatu.

Obsada

Emilka – Elżbieta Komorowska,

Ojciec Szczur – Karol Stępkowski,

Pako – Adam Szyszkowski,

Lala – Marcin Chochlew,

Yoman – Tomasz Mandes,

Kicior – Marcin Dąbrowski.

Kolejne prezentacje spektaklu odbędą się również w MCKiS 17 i 24 lutego 2005 r. godz. 19.00.

informacja nadesłana

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Dwie niezwykłe kobiety i listy

0

Dwie biografie – Aleksandry David Neel i Diany Mosley – oraz listy Oskara Wilde’a to najnowsze propozycje książkowe wydawnictwa Twój Styl. Nic nie mogło być inaczej czyli listy Oskara Wilde’a są uzupełnieniem wydanej niedawno biografii pisarza Oskar i Bosie. Fatalna namiętność.

Nowości – noty wydawnicze

Barbara i Michael Fosterowie: Niezwykłe życie Aleksandry David Néel

Niezwykłe życie Aleksandry David-Néel to biografia badaczki Tybetu i tajemniczych praktyk, fascynująca opowieść o życiu i wyprawach olśniewającej, żyjącej w XX wieku Francuzki, która jako pierwsza Europejka wkroczyła do świętego miasta – Lhasy.

Jest to najpełniejsza biografia badaczki, którą Lawrence Durrell nazwał „najbardziej zdumiewającą kobietą naszych czasów”. Była pierwszą kobietą, która zbadała Tybet w okresie, gdy cudzoziemcom zabraniano tam wstępu. Niewielu wiodło życie tak pełne przygód jak ona i niewielu tak wiele w nim dokonało.

Aleksandra Dawid Néel, żyjąc w Tybecie oraz Sikkimie wśród pustelników i szamanów, z pierwszej ręki poznawała tajemnice mistycznych praktyk tybetańskiego buddyzmu, łącznie z wędrówkami poza ciało, telepatią, wampirycznym szamanizmem i tantrycznym seksem. Po powrocie do Francji napisała ponad 30 książek, m.in.: Moją podróż do Lhasy oraz Mistyków i cudotwórców Tybetu. Miała znaczący wpływ na kulturę beatników i powstanie amerykańskiego buddyzmu.

Korzystając z trudno dostępnych źródeł, łącznie z informacjami uzyskanymi z tajnych dokumentów archiwów indyjskich, Barbara i Michale Fosterowie napisali żywą i wyczerpującą kronikę zarówno podjętej przez bohaterkę próby opanowania wewnętrznych demonów, jak i owych dalekich podróży, które uczyniły z niej jedną z najznakomitszych postaci epoki.

Książka w tłumaczeniu Ewy Pankiewicz ukazała się w serii „Biografie”.

Anna de Courcy: Diana Mosley

Diana Mosley była jedną z najbardziej fascynujących i kontrowersyjnych postaci swych czasów, przez jednych uwielbianą, przez innych znienawidzoną.

Urodziła się jako Diana Freeman-Mitford w 1910 roku. Była najpiękniejszą i najinteligentniejszą spośród sześciu sióstr Mitford. W wieku osiemnastu lat poślubiła Bryana Guinnessa, którego rodzina zbiła fortunę na browarach. Po czterech latach opuściła go dla przywódcy brytyjskich faszystów Oswalda Mosleya, żonatego z Cimmie Curzon, córką lorda Curzona. Diana została kochanką Mosleya, co wstrząsnęło jej rodziną i wywołało skandal towarzyski.

W 1933 roku zabrała swoją siostrę Unity do Niemiec; niebawem obie poznały nowego niemieckiego przywódcę, Adolfa Hitlera. Diana stała mu się tak bliska, że kiedy w 1939 roku ona i Mosley wzięli ślub (po śmierci żony Mosleya), ceremonia odbyła się w domu Goebbesa, a Hitler był gościem honorowym. Diana odwiedzała Hitlera aż do wybuchu wojny, a później przez wiele lat nie chciała uwierzyć w potworności Holocaustu.

Podczas II wojny światowej najpierw Mosley, a później Diana zostali aresztowani i skazani na mocy rozporządzenia 18B na trzy i pół roku więzienia. Po wojnie przez wielu byli poddawani ostracyzmowi. Podejmowane przez Mosleya próby włączenia się w główny nurt polityki brytyjskiej zakończyły się fiaskiem; wreszcie stało się dla niego jasne, iż świat nie zaakceptuje jego ideologii. Jego śmierć, po niemal pięćdziesięciu latach wspólnego życia, zdruzgotała Dianę. Pozostała mu bezgranicznie wierna, jego przekonania polityczne były dla niej tak samo święte po śmierci, jak i za życia.

Ta porywająca książka jest portretem zarówno niezwykłej indywidualności, jak i przerażającego świata ekstremizmu politycznego w latach trzydziestych. W trakcie wielu godzin rejestrowanych na taśmie wywiadów Diana Mosley nie tylko szczerze rozmawiała z autorką o swoim życiu i przekonaniach, lecz w ciągu kilku lat znajomości udostępniła jej także swoje prywatne papiery, listy i dzienniki. Postawiła tylko jeden warunek: książka miała się ukazać dopiero po jej śmierci.

„Chociaż pokochałam Dianę Mosley jako osobę, jej poglądy polityczne napawały mnie wstrętem. Setki godzin, które z nią spędziłam, osobiste papiery i korespondencja, którą pozwoliła mi przeczytać, jej dzienniki i liczne listy, które wymieniałyśmy w ciągu wielu lat, pozwoliły naświetlić złożoną osobowość i niezwykłe życie kobiety, która stała się przedmiotem kontrowersji i nienawiści, gdyż wybrana przez nią droga stała w sprzeczności najpierw z konwenansami społecznymi jej czasów, a później, niestety, z ideałami jej kraju w czasie, gdy walczył on o swoje przetrwanie. Ponieważ uważam obiektywizm za jeden z podstawowych obowiązków biografa, starałam się opowiedzieć jej historię tak jak się rozgrywała, bez dobrodziejstwa mądrości po fakcie, by czytelnicy mogli wyciągnąć własne wnioski” – napisała autorka biografii Diany Mosley – Anne de Courcy.

Książka ukazała się w przekładzie Macieja Antosiewicza w serii „Biografie”.

materiał nadesłany

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Piękni przegranijuż są

0

Kultowa dla uczestników rewolty politycznej 1968 powieść Leonarda Cohena Piękni przegrani jest już dostępna w księgarniach. Pierwsze polskie wydanie w tłumaczeniu Anny Kołyszko ukazało się nakładem wydawnictwa Sic! „To śmiała obyczajowo, pełna czarnego humoru i prawdziwie poruszająca historia miłosnego trójkąta” – informuje polski wydawca. „Jego uczestników – narratora, jego żonę Edith i ich maniakalnego przyjaciela F. – łączą nie tylko więzi erotyczne, ale też kult Katarzyny Tekakwitha, indiańskiej świętej z XVII wieku”.

W dalszym planie powieść Cohena podejmuje temat masowych zagład nowożytnych cywilizacji, rewolucji seksualnej, rewolty politycznej lat 60. i kultury masowej jako substytutu religii.

Piękni przegrani to najsłynniejsza powieść Leonarda Cohena, książka kultowa, porównywana przez krytyków do Portretu artysty z czasów młodości Jamesa Joyce’a i W drodze Jacka Kerouaca.

Leonard Cohen (ur. 1934) – poeta i pieśniarz kanadyjski. Jego dwie ostatnie płyty – wydane po długim okresie milczenia Ten New Songs i Dear Heather – spotkały się z gorącym przyjęciem i błyskawicznie trafiły na listy bestsellerów.

opr. wod.

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Wit Szostak w Warszawie

0

Wit Szostak, autor powieści Wichry Smoczogór nominowanej do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, spotka się z czytelnikami w salonie EMPiKu w CH Arkadia w Warszawie w środę 26 stycznia. Rozmowę z twórcą opowieści z mitycznych Smoczogór poprowadzi dziennikarz tygodnika „Wprost” Kamil Śmiałkowski. Fragmenty książek Wita Szostaka przeczyta aktorka Joanna Kwiatkowska-Zduń. Początek spotkania o godz. 18.00. Wstęp wolny.

Wit Szostak to pseudonim urodzonego w 1976 r. i mieszkającego w Krakowie pracownika naukowego jednej z małopolskich uczelni. Zadebiutował w 1999 r. opowiadaniem Kłopoty z błaznem. 4 lata później opublikował swoją pierwszą powieść Wichry Smoczogór, która została nagrodzona Śląkfą i nominacją do Nagrody im. Janusza A. Zajdla. Od kilkunastu tygodni w księgarniach można znaleźć drugą powieść Szostaka o smoczogórskich góralach – Poszarpane granie.

– Nie ukrywam, że jednym ze źródeł moich fascynacji jest słynna książka Tischnera Historia filozofii po góralsku – przyznaje Szostak. – Trawestacja Tischnera to jedna sprawa, a druga to moje osobiste doświadczenie kontaktu z kulturą ludową, z zupełnie innym rytmem funkcjonowania, innym rytmem życia, z tęsknotą wynikającą z tego, że ta kultura już odchodzi. Nie ukrywam – jest to przede wszystkim doświadczenie spotkania z kulturą nizinną. Z góralszczyzną mam niewielkie związki, natomiast znam wielu ludzi, między innymi muzykantów, właśnie z nizin. Moja książka to próba dotarcia do ich sposobu myślenia, wciąż przenikniętego przedchrześcijańskimi wątkami, do sposobu który ma zupełnie inną wizję czasu, przeżywania rzeczywistości i świata niż mamy my, ludzie z miast. Nie chciałbym budować jakiejś opozycji złe-ucywilizowane, a przez to fałszywe miasto i wspaniała, prawdziwa, piękna wieś, natomiast jest coś pięknego w kulturze ludowej. To chyba ostatni moment, kiedy można to zakląć, w jakiś sposób uwiecznić czy dać temu jakiś wyraz literacki – uważa autor Wichrów Smoczogór.

Umieranie nie jest końcem życia – wywiad z Witem Szostakiem
Wyprawa do źródeł mądrości – recenzja powieści Wichry Smoczogór
Odkupienie po góralsku – recenzja powieści Poszarpane granie
Wit Szostak: Wichry Smoczogór – fragment
Wit Szostak: Poszarpane granie – fragment
Wit Szostak twórcą roku 2003

Magdalena Walusiak

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Gospel w Oranżerii

0

Ewa Uryga z zespołem The Music Of God wystąpi z koncertem w Oranżerii pałacu w Wilanowie. To atrakcja nie tylko dla miłośników muzyki typu gospel, z której wykonywania artystka jest najbardziej znana, ale i dla tych, którzy chcą posłuchać dobrego soulu i jazzu. Koncert odbędzie się w piątek 21 stycznia o godzinie 19.00. Wstęp wolny.

Ewa Uryga jest absolwentką Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach, laureatką ogólnopolskich festiwali w Opolu i Zielonej Górze. Zdobyła II nagrodę na festiwalu Krajów Nadbałtyckich w Karlsham w Szwecji i na XVII Międzynarodowym Spotkaniu Wokalistów Jazzowych w Zamościu. Współpracowała z zespołami Young Power, Big Bandem Zygmunta Kukli i Big Warsaw Band Stanisława Fiałkowskiego. Nagrała 11 płyt, w tym 4 autorskie: The colours of soul, Running for my life, Ballads for Ella i This music touches my soul (z towarzyszeniem muzyków amerykańskich).

materiał nadesłany

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)

Możdżer w Lublinie i Kielcach

0

Leszek Możdżer wystąpi w lutym w Kielcach i w Lublinie. Znakomity pianista zaprezentuje, prawdopodobnie po raz ostatni na żywo, program zarejestrowany na płycie Piano nowe kompozycje, które mają się pojawić na jego kolejnych krążkach. „Przewidujemy, że w momencie, gdy odbędą się koncerty solowe Możdżera, artysta będzie mógł już odebrać podwójną Platynową Płytę za Piano” – uważa Maciej Stryjecki z wytwórni ARMS Records.

Terminy koncertów:

Lublin

19 lutego, godz. 19.00 – Filharmonia Lubelska, ul. Marii Curie-Skłodowskiej 5

Bilety:

– kasy Filharmonii Lubelskiej

– Empik – Krakowskie Przedmieście 59

Kielce

20 lutego, godz. 17.00 – Kieleckie Centrum Kultury, Plac Wolności 2B

Bilety

– Kieleckie Centrum Kultury – Plac Wolności 2B

– Salon Prasowy Kolporter – Sienkiewicza 78

– Orbis – Sienkiewicza 26

– Goldtur – Jana Pawła II 13

opr. wod.

VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:F [1.9.17_1161]
Rating: 0 (from 0 votes)