Kategorie
Film

1900: Człowiek legenda / La Leggenda dell pianista sull’oceano

Liryczna opowieść o człowieku, który nigdy nie istniał. Na pokładzie transatlantyku USS Virginian, pierwszego dnia 1900 roku, porzucone zostaje niemowlę. Znajduje je palacz okrętowy, Danny Boodman. Daje chłopcu swoje imię i nazwisko. Jednak wzbogaca je o inicjały T.D. (widniały na pudełku, w które „zapakowano” noworodka) i przydomek 1900, na cześć roku w którym się urodził.

Dziecko wychowuje się na statku, jego stopa nie dotknęła nigdy ziemi. I to ma się już nie zmienić. 1900 nieoczekiwanie odkrywa przed światem samorodny talent – gra na fortepianie (już w wieku 8 lat) jak wirtuoz. Ale jego sztukę podziwiać mogą tylko pasażerowie statku, zmieniający się z każdym następnym rejsem. Pewnego dnia do okrętowej orkiestry angażuje się trębacz Max Tooney. Obu muzyków połączy choroba morska Maxa. I to właśnie – paradoksalnie – najpiękniejsza scena filmu. Taniec fortepianu na bujającym się pokładzie, przy akompaniamencie przepięknej muzyki Ennio Morricone. Ta poetycka sekwencja zasługuje na wejście do historii kina. Właściwie muzyka gra w tym filmie najważniejszą rolę. I to nie tylko ta grana na instrumentach, bo częścią oprawy muzycznej są także dźwięki nalewanej do szklanki whisky, czy naczynia stawianego z furią na barze.

Zasłużony Złoty Glob 2000 dla Ennio Morricone za ścieżkę dźwiękową. Jak zwykle wspaniały Tim Roth, w roli zagubionego, nieśmiałego a jednocześnie bardzo pewnego siebie anarchisty 1900. Nie mniej wzruszający Pruitt Taylor Vince (Max). Być może to te jego nieśmiałe, rozbiegane oczy (cecha wrodzona) i tusza powodują rozczulenie. Temu aktorowi trudno chyba byłoby zagrać rolę twardziela o sercu ze stali.

Piękny, poetycki obraz o wiecznym, utopijnym pragnieniu czegoś, czego akurat nie mamy. Tytułowy bohater myśli inaczej: nie chce zejść na ląd, nie należy do świata „ziemskiego”. Tak dużo w nim ludzi i możliwości. Jak więc – pyta – znaleźć „tę” kobietę i właściwą drogę w życiu? Ani Giuseppe Tornatore, ani jego bohater, nie odpowiedzą nam na te pytania, ale przynajmniej je zadają.

Włochy 1998

reżyseria: Giuseppe Tornatore

obsada: Tim Roth, Pruit Taylor Vince

dramat

Ika

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *